Külleri sönmeden

Ya hepimiz birer kar tanesiysek? Ya hepimizin uçsuz bucaksız hayalleri varsa? diye düşünmüştü soluk yüzlü kadın. Herkese yetebilen ama kendisine yetemeyen biri olduğunu anlamıştı. Aslında güçlü olmadığını, onu görünce farketmişti. Çığlıklarını duyuyordu fakat göremiyordu(!). Seyrine bırakmış, manzarayı önüne almıştı. Meğer içerisi ne kadar acımasızmış! Kimi kime kırdırmış hayat. Aklı bir karış havada olanlar için kendini silmişti. Alev almıştı ama ölmemişti. İçinde bulunduğu ortam ona iyi gelmemişti. Bu yüzden ruhuna teslim olmaya gidiyordu, belki de çoktan gitmişti(?).